| 個人檔案ISO相片部落格清單 |  工具  說明 |
ISO5 February ยำยำ...H!...u see ^^ เห็นหัวข้อหลายคนคงนึกถึงอาหาร...แน่นอนวันนี้เราจะมาให้ ลิ้มรสชาติของสิ่งที่จะให้อ่านกันเถอะ เราจะมายำ เนื้อเพลงกัน เริ่มเลยดีก่าาา  Order 1.  ปิดตาหลับแล้วก็ขับตานอน สี่โมงเย็นลุกออกจากเตียงเริ่มต้นชีวิตอีกตอน ตามที่พระท่านสอนท่านสั่งท่านสอน ประศาสนพร โลกมนุษย์ปุถุชนก็ไม่ต่างจากละคร ลุ่มร้อนลุ่มหลงล้วนแต่แฝงด้วยประสงค์ บ้างติดการพนัน บ้างก็หันไปติดผง บางคนก็ไม่สนที่ Ent ไม่ติดจุฬาฯ คิดว่าโชคดีนักหนาเท่าไรแล้วที่มีบุญได้เกิดมา ยังไม่มีภรรยาก็ไม่ถึงกับพรรณนา ไม่มีแก้วแหวนเงินทองก็ไม่เดือดร้อนร้องขอกับจันทรา จันทร์เจ้าขาฉันไม่ขอข้าวขอแกง ฉันไม่ขอแหวนทองแดง ขอแค่พรุ่งนี้ให้ฉันยังมีแรง ต่อสู้กับอุปสรรคที่ผ่านเข้ามา ให้กายใจฉันยังไม่อ่อนล้า กับเรื่องราวที่ทำเธอเป็นเหน็บชา เหนื่อยนัก ถ้าอยากจะพักก็ปิดตา ล้มตัวลงนอนให้ใจพักผ่อนกับกายา Lala [ ละคร ] ---> คงไม่ต่างจากเรื่องจริง ของใครบ้างคนบนโลกใบกลมๆ มีทั้ง รัก โลภ และ โกธร หลง. [ Ent' ] ---> มันไม่ช่ายทุกอย่างของชีวิต เป็นแค่ส่วนหนึ่งของการเดินทาง ในกาลเวลา จะดีหรือเลวอยุ่ที่เรา. [ เกิด ] ---> เกิดมาครบ 32 ก็ OK. และ จะงอมืองอเท้าทำไม ไม่มีไรได้มา Free หรอก. [ แรง ] ---> ถ้ายังมีก็สู้ต่อไป...ถ้าเหนื่อยนักก็พัก...การพักไม่ช่ายการถอย. ต้องไปก่อนล๊ะ ฮาๆ ขอให้ลมหายใจสดชื่น...  From ร่าเริง  11 January อะรัยในความมึด
เปลวเทียนจากด้านล่างส่องให้เห็น อืม..เดินออกนอกบ้าน แถวบ้านบอกว่า...รถบรรทุกสอยเสาไฟฟ้าหน้าซอย...เอ้า! ให้มันได้งี้ เสาไฟนะคร๊าบไม่ใช่มะม่วงจะได้แอบสอยแบบไม่มีใครเดือดร้อน...นั่งมองเทียนคิดไปมา คนเก่าแก่ก็เก่งเนอะ อยู่ได้ไม่มีไฟฟ้า ทีวีหรือ เนท อาศัยจุดไต้กับแสงเทียนพอเหนลางๆก็อยู่ได้ ต่างกับเดี๋ยวนี้ ทีวี คอม โทสับ แถมถ่ายรูปได้จอสีซะด้วย ย้อนกลับไปอีกนิดตอนที่เพจเป็นที่นิยม หืม...ใครมีเพจเจอร์เหน็บละก็เท่ชะมัดยากส์..พอดัง ปิ๊ปๆ หันดูกันโดยไม่ได้นัดหมาย พอล่วงเลยมาอีกหน่อยก็มีโทสับ ที่เหมือนกระบอกน้ำ เครื่องเป็นแสน ดาวน์รถได้เลยนะนั่น ต้องระดับ พอมีกะตังเหลือกินถึงจะได้กระบอกน้ำมีปุ่ม มาคอบคอง ถ้าตอนนั้นมีคนมาบอกว่า...เดี๋ยวจะมีโทสับถ่ายรูปได้ มีแสนสีที่จอ เครื่องมันเท่าฝ่ามือ....หืม..จะตบกระโหลกให้ แถมให้อีกคำ ไอ้บ้า! อุ้ย...ไฟมาและ ไปดับเทียนก่อน
"จินตนาการสำคัญกว่าความรู้" ไอสไตน์ทั่นกล่าวไว้ เห็นด้วยมั้ย ออม 31 December Happy New Year...^^ H!...ดีฮ่ะผมชื่อ ร่าเริง น๊ะ อิอิ
งง ? ละเส่ ไม่ต้อง งงคุณออม ไม่อยู่เห็น Com ว่างๆเลยจะมาเล่าเรื่องตื่นเต้น ลึกลับ... ที่บางท่านอาจจะรู้แล้ว or บางท่านอาจจะยังไม่รู้ ^^ ไปเลยดีก่าาาท่านทั้งหลาย ตายแล้วไปไหนดี [จากเรื่องจริงที่น่าอ่าน ] เหตุการณ์ต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง...ผู้เล่ากล่าวว่าคนที่เล่าเรื่อง ตายแล้วไปไหน ให้ผมฟังเป็นเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่ง [ตื่นเต้น] เขาเล่าว่าเหตุเกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศวังเวงในบริษัทเก่าแก่แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่บนที่ดินซึ่งร่ำลือกันว่าเมื่อครั้งอดีต เคยเป็นป่าช้ามาก่อน มีประวัติโจษจันเล่าขานกันมากมายทีเดียวเกี่ยวกับ เจ้านายดุและผีหลอก  เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม ไม่ปรากฏปี...นางสาวกิ่งแก้ว(นามสมมติ)  พนักงานพิมพ์ดีดวัยเบญจเพส มีภารกิจการงานต้องสะสางมากมาย วุ่นวายเป็นพิเศษเนื่องจากเป็นการทำงานวันสุดท้ายในรอบปี
รวมทั้งรุ่งขึ้นพรุ่งนี้จะย่างเข้าสู่ช่วงของลองวีคเอนด์ ตลอดวันนั้นจึงเกือบๆ จะมีสภาพเป็นวันโลกาวินาศสำหรับกิ่งแก้วโดยแท้ เธอต้องเคร่งเครียดหมกมุ่นอยู่กับงานตั้งแต่เช้าจนบ่าย [และไม่มีเวลาแม้แต่กินข้าวมื้อกลางวัน] กระทั่ง...เคลื่อนคล้อยกลายเป็นค่ำ เพื่อนร่วมงานหลายคนค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน ทำไปทำมาท้ายที่สุดทั้งบริษัทก็เหลือเธออยู่เพียงคนเดียว ตอนนี้ล่ะ บรรยากาศในตึกเก่าๆ ทึมๆ แสงไฟสลัวจนแลดูแล้วชวนสยอง  รวมทั้งเสียงแกรกกรากของกระดาษและอะไรต่อมิอะไรก็เริ่มแสดงบทบาทของตนเองออกมาชัดเจน และค่อยๆ ทบทวีความวังเวงมากขึ้นเรื่อยๆ  ขณะที่กิ่งแก้วทำงานของเธอเสร็จสรรพและเตรียมตัวเก็บข้าวของเพื่อจะกลับบ้าน เธอเหลือบชำเลืองมองไปยังผนังกำแพงด้านใกล้ๆ โต๊ะทำงาน พลันก็ต้องตกใจสุดขีด ส่งเสียงกรี๊ดออกมาดังลั่น สีหน้าซีดเผือดราวกับเลือดในกายเหือดแห้งหมดร่าง...เธอนึกถึงสิ่งต่างๆที่ ผ่านมา เพื่อนๆพี่ๆน้องๆญาติๆ
สิ่งที่กิ่งแก้วเจอนั้น...ทำให้เธอเป็นเช่นนี้...สิ่งนั้นคือ.....
 ใช่แล้ว...สิ่งที่กิ่งแก้วพบคือ...ปฏิทินนี่เอง!!!!!!!!!!!!!!! และสาเหตุที่ทำให้กิ่งแก้วตกใจเจ้าปฏิทิน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะตกใจเลย
เธอต้องพบเห็นกับวันหยุดต่อเนื่องยาวนายหลายวัน
 ทำให้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ตระเตรียมวางแผนจะไปเที่ยวไหนในช่วงวันหยุด
เหล่านี้เอง เป็นเหตุให้กิ่งแก้วต้องอุทานออกมาว่า
.........ตายแล้ว....จะไปไหนดี !!! จ๊าาาาก  **************************** ฮาๆๆ หวังว่าเรื่องผมเอาจะสร้าง รอยยิ้ม เล็กน้อยๆให้กับท่านๆ ได้ ขอให้มีความสุขในช่วงลาปีเก่า สวัสดีปีใหม่ ...จาก ร่าเริง ^^ เดียวๆๆ...มีคำพูดของนาย Suns ฝากมา... Suns & Aom : จะปีใหม่แล้วก็ขอให้พี่น้อง มีความสุขมากๆน๊ะ...ขอให้มีโอกาศดีๆเข้ามาในชีวิตเยอะๆน๊ะ ใครเดินทางไปไหนก็ขอให้ปลอดภัยละ ฮาๆๆ จากใจถึงใจ  19 October ประสบการณ์ ...เสียว
มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ของวันจัน ที่เริ่มย่างขาออกจากบ้าน เดินทางสู่จุดหมายที่น่าสะพรึงกัว เป็นสถานที่ ที่นึกแล้วเยี่ยวจะราด(ขณะอ่านอย่าเพิ่งนึก เดี๋ยวเยี่ยวราดกันหมด) เปนสถานที่ ที่ดูจากภายนอกมันกะจะล่อลวงให้ย่างกายเข้าไปนัก...และแล้วมันก็ทำสำเร็จ....ออมหลงเข้าไป ไม่คาดคิดว่าจะเกิดอะไร และแล้วความเสียวเริ่มก่อตัวขึ้น ..... จากเหล็กสีชมพูใหญ่ยัก จับ ออมเหวี่ยงกางอากาด ..ความรุสึกเหมือนเป็นนักยิมนัสติก.... ลังกาหน้าตามด้วยลังกาหลัง 3 รอบ เกลียวหน้าอีก 3 แต่ท่าจบไม่สวยเท่าไหร่ ลงมายืนแบบเซๆ ยืนซักพักเหมือนพาลำไส้เลก กับกะเพาะไปเล่น ฮูลาฮูบ มา โชคยังเข้าข้างที่ยังไม่ได้ใส่อะรัยเข้าปากไปในมื้อเช้า...ไม่งั้น เหล็กยักได้เหน ปฎิกิริยา การขย่อนของลำไส้เลกแน่ๆ จากนั้นออมก็พากะเพาะกะลำไส้เล็ก ไปเสียวต่อให้มันเกิดความเคยชิน จนไปความมันแทน พอทรมานท้องไส้มาพอควรก็กลับบ้าน เพิ่งจารุว่า อ่อ ! นี่เค้าเรียก Dream World หรอ จาท่องให้ขึ้นใจ วันหน้าจามาเสียวใหม่ จาพาไตข้างซ้าย กะหัวใจมาเสียวด้วย หมายเหตุ
หรือเกือบเสียว มีมั้ย มาเส่าสู่กันฟัง ออม 26 August สถานีต่อไป
ปิ๊ปๆ ปิ๊บๆ สถานีต่อไป บางรักใหญ่ Next Station Bangrakyai “จริงดิ” คำแรกที่เอ่ยพอรู้ว่า จะมี BTS หน้าบ้านตัวเอง เรื่องนี้ได้ยินประมานปีเสดๆ แต่ตอนนี้ไม่เหนแม้แต่วี่หรือแวว ถ้ามันมีชีวิตคงกำลังผสมพันธุ์อยู่ก็เปนได้ แล้วมันจะตั้งท้องซักกี่ปีกัน? อืม........ คิดไปคิดมา จะดีใจหรือเศร้าใจดี...... ลองคิดดูสิ......ถ้าเดินออกมานอกบ้าน แหงนหน้าขึ้นฟ้า ไม่เห็นท้องฟ้าแต่กลับเห็นเป็น ท้องปูน พาดกันไปมาเหมือนสั่งเส้นเล็กผสมเส้นใหญ่ไร้ลูกชิ้นในชามพิเศษ.... บวกกับมีตัวอะรัยยาวๆวิ่งบนตัวปูนนั่นแทน.....แถมด้วยเสียงวิ่งของมัน…. เกิดวันไหนเบื่อคงต้องออกมาดูไฟบน BTS แทนที่ นอนดูดาวหน้าบ้าน แต่ง่ายก่าถ้านอนดูไฟเพดานในห้องตัวเอง ดู BTS มันวิ่ง เพราะคงไม่เห็นดวงจันทร์ ในวันลอยกะทง ดูคนขึ้น BTS เพราะคงมองไม่เห็นพระอาทิตย์มันขึ้น ฟังเสียง BTS มันวิ่ง เพราะคงไม่ได้ยินเสียงจักจั่น มันระงม ตอนมึด ผู้คนคงเร่งรีบกันน่าดูเมื่อถึงวันนั้น ......รวมทั้งออมด้วย
จริงๆแล้วคนเราต้องการอะรัยกันแน่เนี่ย ความสะดวกสบาย...หรือ? หรือไม่ต้องการอะรัยเลย เหมือนที่เคยได้ยินว่า “สูงสุดกลับสู่สามัญ” ออม Comment ดิ๊ 30 July คนดี
บังเอิญ วันนี้เจอคนดี เลยทำให้เปนวันดี ถ้าเจอคนดีๆทุกวัน มันคงทำให้ทุกวันเปนวันที่ดี ทั้งๆที่วันนี้ทำข้อสอบไม่ได้เลย แต่ก็รู้สึกดี แค่รู้ว่า วันนี้ประเทศไทยยังมีคนดีๆเหลืออยู่........ปลื้ม ตัวละคร กระเป๋ารถเมล์ : ผู้หญิง พอมีอายุ สวมชุด สีฟ้าในนามของ ผู้เก็บตังค์บนรถ ปอ. ชายชรา : คุณลุง ผิวคล้ำ ท่าทาง ซอมซ่อ ใส่กางเกงขาดรุ่ย สวมเสื้อคอกลมเหมือนเคยมีสีขาวมาก่อน คนดี : ผู้ชาย หุ่นดี กว่าหน้าตา สวมเสื้อสีชมพู [ไม่รุว่าเค้าชื่ออะรัย ถึงรู้ เค้าก็คงอยู่ใน นาม “คนดี”] ตากล้อง : ผู้หญิง ตัวเลกๆ สวมชุดนักศึกษา ในมือถือหนังสือพร้อมอ่านเพื่อสอบ แต่ตาเปนกล้องซูมตลอด บทละคร “นี่ เดี๋ยวถึงป้ายรังสิตแล้ว ลงรถไปเลยนะ ถ้าไม่ลงเดี๋ยวจะเรียกตำรวจมาเลย”...เป๋ารถเมล์ (พยักหน้า แล้วก้มหน้าลง)...ชายชรา “อะไรอะ! จ่ายแค่รังสิต จะลงธรรมศาสตร์ ปอ.นะไม่ใช่ธรรมดาจะได้นั่งยาวตลอด”..เป๋ารถเมล์ เสียงเงียบหายไปซัก 1-2 นาที “ลุงคับ นี่จ่ายเค้านะคับแล้วลุงก็นั่งต่อไปลงธรรมศาสตร์คับ”(พร้อมยื่นเงิน 20 บาทให้)...คนดี (ลุงยกมือรับพร้อมน้ำตาคลอๆ)...ชายชรา “นี่ ป้ายรังสิตแล้วต้องลงเลยนะ นั่งต่อไม่ได้นะ ไปต่อคันอื่นเอา”...เป๋ารถเมล์ ณ ป้าย รังสิต คุณลุงกำลังจะเดินลงรถ (คาดว่าลุงคงเพื่อต่อรถธรรมดา) “ลุงคับ เดี๋ยวลุงนั่งต่อนะคับเดี๋ยวผมจ่ายเงินเค้าให้ (พร้อมกับเดินไปจ่ายค่ารถ แล้วคนดีก็ลงรถไป)...คนดี (ลุงก็รถต่อไปลง ณ ธรรมศาสตร์) ถึงคนดีจะลงรถไปแล้ว คาดว่าความดีของคนดียังอยู่ในใจคุณลุงและอยู่ในใจตากล้องด้วย
ถ้าโลกมีคนดีๆให้ดูบ่อยๆก็คงจะดีมิชั่ยน้อย ออม Comment เซ่หนัยๆก็หลงมาอ่านแล้ว
16 July นาม : ปากกาสวัสดีคับ! ผมมีนามปากกาว่า ไอถั่ว ขออนุยาดแนะนำตัวนะคับ ผมมีน้ำหมึกสีน้ำเงิน ตัวผมสีฟ้า ปายปากผมสีขาว คุนว่าผมหล่อมั้ยคับ ผมว่าผมหล่อพอตัวอยู่ ช่วงนี้ออมไม่ว่างมาเขียน blog ผมเลยแอบมาเขียนแทนเทอไปก่อนช่วงนี้งานเทอเยอะคับหรือว่าหมกเอาไว้ผมก็ไม่รุคับต้องถามเจ้าตัวเอาละกันคับ … เทอคนนี้ผมเพิ่งจามาสนิทกะเทอได้สักพักใหญ่ๆแล้วละคับ ตอนแรกมีคนมาลืมผมไว้บนโต๊ะทามงานข้างล่างที่บ้านของเทอ ผมนอนสบายอยู่บนโต๊ะหลายวันอยู่ วันนึงผมได้ยินเทอคุยโทรสับอย่างเมามัน สักพักเทอก็วิ่งพล่านรอบบ้านไปหมด ผมก็ตกใจสิคับ แล้วเทอก็หยิบผมไปเขียน เทอให้ผมเขียนเบอของคัยสักคน ผมได้ยินเทอพูดกะพี่ของเทอ “ ของคัยอะ เขียนลื่นดี ” “ยึดนะ” จากวันนั้นเทอก็ยึดผมไปใช้ตลอด ยิ่งช่วงนี้เทอใช้ผมทามงานหนักเลยคับ แต่ผมไม่ค่อยชอบคับ ก็เทอชอบทามงานตอนดึกๆไม่ชั่ยดึกทามมาดานะคับ แถวบ้านผมเรียกว่า โคดดึก ผมละโคดง่วงเลย สงสัยดึกๆแล้วคงจะคึกมั้งคับ ผมไม่ชอบเทออีกอย่าง เทอชอบกดหัวผมเล่น กดๆ กดๆ เวลาที่เทอคิดไม่ออก ผมรำคานคับ แต่ตอนนี้ผมชินซะแล้วคับ ผมกลับรุสึกดีคับถ้ามานทามให้เทอคิดออก ตอนนี้ผมรุสึกว่าเริ่มซี้กะเทอซะแล้วหละ อุ้ย....ผมต้องขอตัวก่อนนะคับ เทอต้องกะลังตามหาผมอยู่แน่ๆ วันหลังจามาสารทยายเรื่องของเทอให้ฟังใหม่นะคับ หวาดดีคับ -ไอถั่ว สุดหล่อ-
แล้วคุณละหาของคู่ใจได้ยัง? ออม Comment ให้ไอถั่วด้วย 22 June ไม่แตกแต่ต่างเขายืนอยู่ ณ สี่แยกไฟแดง รอเพียงแต่สัญญาณไฟสีแดง แสงแดดที่ร้อนแรง ส่องหน้าจนเหงื่อชุ่ม แต่ดอกมะลิที่ถูกร้อยอยู่ในมือยังดูสดสวย ยืนมองคนในท้องถนนขับรถหรูราคาแพง เขาฝันที่มีรถขับบ้างสักคัน คนขับรถหรูคันนึง เรียกเขาไป ถามว่า "เท่าไหร่" "พวงละ 30 ครับ" คนนั้นควักเงินในกระเป๋าออกมาทันที..........กลับมาถึงบ้าน เขายื่นเงินให้แม่ "แม่ฮะ วันนี้ลูกขายได้ตั้ง 300 แหนะ" แม่ยิ้ม "เก่งจังลูก เหนื่อยมั้ย" "ไม่ฮะ" อยากเลือกเกิดได้ 9 June รองเท้า(แตะ)ของออมสวัสดีคับ ผมขอแนะนำตัว ผมเป็นรองเท้าแตะราคาถูก ตัวผมสีขาว มีหูสีฟ้า คนทั่วๆไปเรียกผมว่า ช้างดาว ไม่ก็ ต.ช.ด หรือจะเรียกผมว่าอะไรก็ได้คับ
เจ้าชายรองเท้า(แตะ)
อย่างน้อยก็มีรองเท้าเดินกับเราทุกที ออม(เจ้าหญิงของรองเท้าแตะ) comment ให้ ช้างดาวด้วย 1 June SleEpLessวันนั้น รุสึกจะผ่านมา 3 เดือนแล้ว เท่าที่สมองอันน้อยนิดพอที่จะคำนวณได้บ้าง เป็นวันที่ออมตื่นสายมากๆ เรียกว่าบ่ายจะเหมาะก่า ตื่นมา...ด้วยความเคยชิน อันดับแรกก็เปิดทีวีดูก่อน เปิดปุ๊ป.. จ๊ะเอ๋ เจอหน้าคุณสรยุทธ เอ๊ ทำไม วันนี้คุณสรยุทธ ดูเครียดๆ แล้วฉะไหนเห็นหน้าคุณสรยุทธ ทั้งวันเลย ทามม๊ายทามมาย เปิดไปช่องหนายก็เจอแต่หน้า นักการเมือง งงมากๆ..... ก็เลยไปถามพ่อ... ก็ได้เรื่องมาเลย ได้ความมา... ตกดึก ก็เกิดอาการเลย นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย หัวลงหมอนตั้งแต่ 5 ทุ่ม เจ้ากรรมเอ้ยยยย ดูนาฬิกา ตี 2 ยังไม่มีท่าทีว่าจะหลับลง นับเลขก็แล้ว ยังไม่พอ นับแกะ เพิ่มอีก ให้ตายเถอะโรบิ้น ตี 5 แล้ว แบทแมนจะหลับตาลงไปได้งัยละ อาจจะงงว่าเรื่องอะรัย ก็เรื่อง....... .. ...”เค้าไม่ให้นอนหลับทับสิทธิ์”เดี๋ยวโดนข้อหา นอนหลับทับสิทธิ์ (พูดถึงก็ยังผวาอยู่เป็นพักๆ) เลยไม่กล้านอนเลย เดี๋ยว คุก จะถามหา !!! พอตอนเช้าอาการเริ่มเป็นหนักหน่วง เอาไงดีเนี่ย และแล้ว...ก็เลยไปหาคุณหมอ ซะ พบคุณหมอ บอกคุณหมอว่า หนูนอนไม่หลับ หมอก็ให้ยามา โอเค หายแน่ๆ งานนี้... กลับมาบ้านได้สักสองวันอาการก็ยังไม่ดีขึ้นเลย ก็ยังไม่ได้นอนเลยนะสิ ด้วยความเคืองสุดๆ กลับไปหาหมอคนเดิม “หมอค่ะ หนูบอกว่า หนูนอนไม่หลับ ทามมายหมอให้แต่ยานอนหลับ” หนูบอกแล้วงัยว่าหนูนอนไม่หลับ ให้แต่ยานอนหลับอยู่นั่นแหละ...... * ขออภัย คุณ แบทแมน กับ โรบิ้น ด้วยที่พาทพิงถึง เพื่อคำอุทาน ที่สมจริงสมจัง จึงขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย ขำๆน๊ะ |
|
||||
|
|
